Hallo allemaal,

Hier dan eindelijk weer een verhaal.......sorry dat jullie zo lang moesten wachten. Ik heb nu de tweede week er al weer bijna op zitten. Ik begin erg aan de gewoontes hier te wennen, zowel de geiten die zelfs in het appartementen complex (waar ik nu tijdelijk woon)van de trap af komen rennen en bleren. De eerste paar keer schrok ik me kapot, als opeens een geit langs je heen rent, de apen die heel dicht bij je komen, rare insecten, de geur op straat en van de mensen, het constant jambo, mambo zeggen tegen iedereen die ik tegen kom, de snelle matatu's(busjes), het voedsel. Dus voor de mensen die een beetje zorgen maakten, doe dat alstjeblieft niet. Ik heb het hier echt naar m'n zin en voel me zelfs heel veilig hier. Soms is het net of ik beroemd ben, veel kinderen willen me aanraken en zijn dan helemaal blij als ze dat gedaan hebben. UIt een school waar ik langs moet lopen om naar blessed camp te lopen, roepen ze zelfs mijn naam, Nu weten ook bijna alle kinderen op blessed camp mijn naam. Van hun blijft erg moeilijk voor me. Die namen zijn ook zo lang en moeilijk. Maarja ze nemen me dat gelukkig niet kwalijk.

Even doorlopen wat ik afgelopen weekend heb gedaan: Zaterdag ben ik met mama Jane en Nathalie naar Ukunda geweest. Ik wilde de trip beginnen met te pinnen, maar dit lukte niet. Gelukkig was Nathalie die me geld kon lenen. Ik moet dus helemaal naar Mombasa wat ongeveet 2,5 uur duurt om geld te pinnen. Vervolgens gingen we naar de 40 thieves strandbar, waar je lekker op een luie bank in de zon kon gaan zitten, nou ja dat van die zon was dan de bedoeling, maar helaas er was weinig zon

wel hebben we er erg van genoten. Ik ging lekker even in de zee zwemmen en omdat ik de enige ben die kan en durf te zemmen, heb ik altijd iemand die op mijn tas kan passenNathalie heeft een slechte ervaring op dt gebied en durft het niet meer en mama Jane heeft nooit kunnen zwemmen. Hier in Afrika leren ze dat niet. Er kunnen maar heel weinig Afrikanen zwemmen. Ik heb aangeboden om het haar te leren, maar ze durft het echt niet. Ze vindt het wel super om naar zwemmende mensen te gaan kijken. We hebben daar wat te eten besteld, ik een pizza en mama Jane en Nathalie een broodje hamburger met frietjes. Dit eet mama Jane normaal nooit, omdat het veel te duur voor haar is, dus hebben Nathalie en ik haar eten betaald. Je zag mama Jane er echt van genieten. Ze kon alleen alles niet op en wilde dit eigenlijk wel graag. Een paar uur later gingen we naar de supermarkt om flink wat boodshappen in te slaan. Nathalie en ik hadden erg behoefte aan chocola. Dit hebben we dan ook flink ingeslagen. Voor het donker wilden we thuis zijn, maar we waren al wat aan de late kant. Het werd net donkerr toen we aankwamen, maar met mama Jane heb ik me geen seconde onveilig gevoeld. De mensen hier hebben respect voor haar en kennen haar allemaal.

Zondagochtend zijn Nathalie en ik met mama Jane naar de kerk gegaan. Dit was in een oud kaal gebouw. De priester begint met bijbel les. De priester zegt dan een zin op en de mensen geven hier dan hun mening over. Dit duurde erg lang. Het was in het Swahili, dus Nathalie en ik verstonden er niks van. Naar een poosje begon de priester te preken en ging gewoon zijn mobiel af en hij keek hier rustig op. Ik kreeg ontzettend de slappe lach, mama Jane moest om me lachen maar snapte niet helemaal waarom. Voor hier is het heel normaal dat de mobiel vaak afgaat en of je nou zit te eten, te praten of wat dan ook, er wordt altijd opgenomen. Bij ons in Nederland is dat eg onbeleefd, maar hier dus niet. Na de preek begonnen ze met zingen. De muziek werd echt hard gezet en de mensen begonnen te zingen. Het waren mooie liederen, maar ook dit duurde erg lang. Tussendoor liepen er elke kinderen of volwassene de kerk in of uit. Het was een leuke beleving, maar Nathalie en ik vinden 1 keer genoeg. Verder hebben we de zondag binnen gezeten, want het regende veel die dag.

Maandagochtend waren Nathalie en ik al klaar om naar blessed camp te gaan. Er zal medical day zijn en was hier al best nerveus voor. Ik heb namelijk gezien bij een kleine jongen hoe de jiggers(zandvlooien) eruit worden gehaald en dit is geen petje. Er wordt met een mesje de huid wat open gemaakt en vervolgens de jigger eruit gepeuterd. Ik wil dit zelf graag kunnen, want er zijn maar weinig mensen die dit doen en veel kinderen die er last van hebben. Maarja we werden door Lennard de leraar gebeld, dat de matatu's in staking waren en ze dus niet reden en dat dat de reden was dat hij en de verpleegkundige niet kon komen en wij een dagje vrij waren. Ik vond dit eigenlijk niet zo fijn, want ondanks dat ik het dood eng van, wilde ik het wel graag leren en dat ging die dag dus niet gebeuren. Nathalie en ik zijn die dag weer naar Ukunda gegaan. We zijn naar een hotel gegaan en daar een dagkaart gekocht om lekker bij het zwembad te relaxen in de zon, die ook die dag eerst niet aanwezig was. Met die dagkaart konden we ook onbeperkt eten en drinken. Het was een leuke dag. Ik kwam ik contact met Nederlandse mensen die in dat hotel verbleef. We waren gezellig aan het kletsen over Kenia en wat ik hier doe. Ik vertelde ze van blessed camp en de arme kindjes. Op een gegeven moment kwam Thea een lieve leuke Nederlandse vrouw met een boeken wat geld erin om te sponsoren voor blessed camp. Dit vond ik zo super. Dit was van haar en haar man. Zo zie je maar hoeveel goede mensen er ook zijn, ht boek wat ik heb gekregen heb ik al uit. WAT EEN SUPER BOEK WAS HET. Verder heb ik daar 2 coctails gedronken. Deze waren super sterk en voelde naar 2 coctailtjes al behoorlijk teut

De brman was Nathalie en mij aan het versieren en wilde ons terug naar huis brengen. Hij bleef behoorlijk aandringen en bleef maar vertellen dat we hem kunnen vertrouwen. Ik zei tegen hem dat we dat absoluut niet doen. Op een gegeven moment hield hij gelukkig op. Hij is de eerste man die ik opdringerig en irritant vond. Rond 17.00 uur gingen we weer terug om voor het donker thuis te zijn. De matatu stopte en was al erg vol. Toch propte Nathalie en ik erin omdat we ook niet wisten hoe laat de volgende kwam en echt oor het donker terug wilde zijn. Na een kwartiertje begon de matatu een raar geluid te maken en e kwam rook in de matatu. Iedereen stapte snel uit. De motor was denk ik verzopen. Het stonk verschikkelijk. 1 ding wist ik zeker......DIE KAN NIET MEER RIJdEN. We stonden langs de kant van de weg te wachten. Als enige blanke voelde ik me nog steeds niet onveilig, maar was toch wel blij dat een kwartiertje later een bus kwam, want was wel bag geweest als het donker was geweest, want het werd al een beetje schemerig. Om 18.30 uur is het hier namelijk donker. Ik was uiteindelijk blij dat ik thuis was.

Dinsdag ging ik weer naar blessed camp. Die nacht helaas verkouden geworden. Ik denk van de tocht die je heb als je in de matatu zit. Het was weer fijn om de kinderen te zien. Ik heb weer fijn met de kinderen gevoetbald. Sommige kinderen noemen me zelfs Sharon bal. Na de lunch moesten de jiggers er van een jongetje die er heel veel last van heeft weer uitgehaald. Lennard begon hiermee. Ik hield ondertussen z'n kleine broertje en hij zelf bezig. Ik pakte mijn mobiel en ging liedjes met ze luisteren en Jabil, ik dacht eerst dat hij zo heette maar hij heet Jabiri maakte graag foto's met mijn mobiel. Soms gaf ik ze tussendoor een snoepje. Jabiri ging hier heel lang op zuigen om zo lang mogelijk er van te kunnen genieten. Jabiri en zijn broer Vincent zijn echt heel arm, heb ik in me vorige verhaal geschreven. Het duurde erg lang voordat Lennard klaar was met de jiggers en de wonden te verzorgen. Rond 17.00 uur gingen Nathalie en ik weer naar huis. Lennard had al eerder gezegt dat we mochten gaan, maar dat deden we niet. Het was fijn om deze kinderen wat af te leiden. Lennard was hier heel erg dankbaar voor, terwijl het voor mij niet meer dan vanzelfsprekend was.

Woensdag een rustige dag op blessed camp gehad. De kinderen beginnen aan me gewend te raken en hangen en trekken ook niet meer zo aan me, wat wel heel fijn is. Sommige kinderen zitten echt in m'n hart en sommige kinderen vind ik erg moeilijk. Er zijn een paar kinderen die echt heel ondeugend zijn. Ze schoppen en slaan en zijn altijd aan het klieren. Maarja die heb je natuurlijk overal.

Vandaag zal er weer medical day zijn, mar ook dit ging weer niet door; omdat de verpleegkundige niet kwam opdagen. De wonden van de lepra patienten en de jiggers van de kinderen worden hierdoor alleen nog maar erger en wat dan ook pijnlijker voor ze zal zijn om te behandelen. Vanmiddag naar de nieuwe school gekeken die wordt gebouwd, maar dit zag hetzelfde uit als op de foto die ik van een andere vrijwilligster gezien heb. Dus hier is nog veel werk te doen. Gisteren heb ik van geld wat ik van mensen heb gekregen bankjes gekocht voor de kinderen om op tte zitten. Nu zitten ze met hun knietjes op de grond te schrijven, wat natuurlijk na een poosje pijn gaat doen, wanneer de bankjes klaar zijn kunnen ze daar mooi op zitten als ze gaan schrijven. De bankjes die nog gemaakt worden, worden lager dan de bankjes die er nu zijn, zodat de hoge bankjes dan als tafl dienen. Als ze klaar zijn wil ik verf kopen om ze een leuke kleur te geven. Lennard de leraar mag van mij kiezen welke kleur het moet worden. Lennard is echt super blij met de bankjes. Hij il echt het beste voor de kinderen. Als de nieuwe school klaar is, is het ook de bedoeling dat er en 2de leraar aangenomen wordt. Het zijn ook echt teveel kinderen voo 1 leraar. De kinderen krijgen echt veel te weinig aandacht bij hun schrijven en alles, waardoor het moeilijk wordt om ze het goed te leren. Ik hoop echt dat de organisatie een sponsor vinden om dit te regelen of meer mensen die elke maand wat geld overmaken. Vandaag na de lunch lagen er behoorlijk wat bonen en rijst op de grond, ik zag de kinderen het pakken en opeten. Het blijft moeilijk om te zien dat de kinderen echt eten tekort komen en dat die lunch voor veel kinderen het enige is wat ze krijgen. Daar kan ik maar niet aan wennen. Ik stop er nu mee. Ik weet niet waneer mijn volgende verhaal is, maar jullie horen weer van me.