Dag 3 in Mombasa 7-9-2011

Vandaag om half 8 ging de wekker, na een goede nachtrust gehad te hebben. Gelukkig heb ik tot nu toe allebei de nachten erg goed geslapen. Dames die me uitgelachen hebben om m'n haarlak hebben wel een beetje gelijk, ik was helemaal opgetutmetmake-up op, haren netjes

Voordat we gingen nog even ontbeten, een boterham met banaan. Ik had een flesje water in de vriezer gelegd, zodat ik lekker koud water mee zal nemen. Rond half 9 zouden we opgehaald worden, maar hier nemen ze het niet zo nauw met de tijd. Rahab, een vrouw van 27 kwam ons ophalen, zij is vrijwilligster van blessed camp. Ze vroeg of we met de matatu wilden of dat we wilden gaan lopen. Nathalie en ik wilden graag gaan lopen, een stukje onderweg te zijn, kwam ik erachter dat m'n flesje water nog in de vriezer lag (echt natuurlijk weer iets voor mij), maar gelukkig kon je onderweg bij een kraampje water kopen. Een jerrycan van 5 liter, dus water genoeg bij ons, maar sjouw maar eens met zo'n hitte 5 liter mee, onderweg kwamen we veel mensen tegen, de kinderen riepen 'jambo mzungu, i want a balloon' en de meeste volwassene 'jambo mzungu' dit betekend ' hallo blanke'. Onderweg zie je veel zand en rotzooi. Na een half uur gelopen te hebben, kwamen we in blessed camp, dit was erg indrukwekkend om te zien. Een hoop kinderen die vechten om je hand, been en arm. Ze hangen aan je of je een boom bent en niet om kan vallen De leraar van blessed camp heet Lennard, hij gaf een korte rondleiding. Hij liet de ‘keuken' zien, oftewel een beetje hout met een vuurtje ,hier waren twee vrouwen druk bezig met de voorbereidingen van de lunch. Daarna liet hij het schooltje zien. Een klein gebouwtje met een paar banken erin. Nathalie bleef buiten bij de wat grotere kinderen, deze kinderen hadden de taak om tot ongeveer 50 te tellen en dat schreven ze in het zand, wat dan ook geen papier kost en zand is er toch genoeg en ik ging in het schooltje een lerares te helpen met de kleinere kinderen om tot ongeveer 4 te tellen, de kinderen kregen een bordje en op dat bordje schreven ze met krijt. Ik ging tussen een paar kinderen op de grond zitten en hielp ze, 1 jongetje kroop bij me op schoot en ik hielp hem, hij kon wel tot 4 opschrijven, maar de juiste volgorde wist hij niet, hier heb ik hem bij geholpen. Na 10 minuten lukte het hem, ik was ontzettend trots op hem (ben wel erg benieuwd of hij het morgen nog kan, zo niet is ook niet erg, dan help ik hem gewoon weer, ondertussen probeerde er meer kinderen op m'n schoot te kruipen en ze maakte onderling al een beetje ruzie, ze vechten werkelijk om een beetje aandacht, super zielig eigenlijk hoeveel aandacht ze tekort komen, dan hebben de kinderen in Nederland toch echt niks te klagen! De kinderen blijken ook goed te weten dat ze van een mzungu veel aandacht krijgen. Na een half uurtje geteld te hebben met de kinderen gingen we naar buiten spelen, alle kinderen hingen en trokken, ik heb soms duidelijk m'n grenzen moeten aangeven, want zonder dat het hun bedoeling is, deden ze me wel pijn, de kinderen begrepen het snel, ik zei tegen hun ' if i say stop, you don't touch me' dat legde ik dan wel uit met handen en voeten, want de meeste kinderen kunnen geen of nauwelijks Engels, maar ze begrepen me wel en luisterden goed, dit was echt super, ik ging een spellete doen met een stuk of 15 kinderen, tellen kun je bijna niet, want er komen elke keer wel weer kinderen bij, als je ergens mee bezig ben, mijn spelletje wat ik even snel verwonnen was, was als ik zei jump, hun ging springen en sit en we gingen zitten en run en we gingen rennen, ze vonden dit geweldig om te doen. Met zoiets simpels kan je ze zo blij maken, wat een ervaring, ik word er gewoon helemaal warm van en nu ik dit aan het schrijven ben, verlang ik weer terug naar de kinderen, ik zal ze werkelijk allemaal naar huis willen nemen, het idee dat ik over 6 weken ze zal moeten verlaten, vind ik na dag 1 al rot. Misschien ga ik hier toch maar wonen, onee dat kan niet want m'n moeder, m'n vader, m'n zussie en m'n opa halen me dan opJ!!!

Na het spelen pakte ik de ballonnen en de bellenblazers die ik van Merlin heb gekregen, dit was een groot succes Merlin, erg bedankt daarvoor!!!!!!de kinderen hebben zich super vermaakt en lachten aan 1 stuk door en speelden er heel lief mee, we hebben de groepen in twee verdeeld, 1 groep moest buiten wachten terwijl de andere groep binnen in het schooltje met de ballonnen aan het spelen waren, de kinderen buiten keken door de ramen(zonder glas) en in de deuropeningen. De groep binnen werd ook in 2en verdeeld, de ene groep hielp Nathalie en de andere groep ik, elk groep kreeg 2 ballonnen en deze moesten ze in de lucht houden. De andere groep mocht een kwartiertje later. Na de tweede groep gespeeld te hebben gingen we met de ballonnen naar buiten, maar hier waaide ze weg of gingen kapot, vervolgens heb ik de bellenblazers gepakt en ging bellen blazen, ik gaf het niet aan de kinderen, want hier kunnen ze niet mee omgaan en dan heeft ook iedereen ruzie met elkaar, want ik had er maar 4 en niet voor elk kind, dat kan ook niet met zoveel kinderen, ik liet de kinderen wel blazen en dit vonden ze ook erg leuk, alleen op hun beurt wachten is erg moeilijk, op een gegeven moment heb ik ze in een rijtje laten staan en mochten ze om de beurt blazen. Na het bellen blazen, moesten de kinderen in het schooltje op de grond gaan zitten en kregen ze de maaltijd, deze maaltijd bestond uit bonen en mais, de meeste kinderen krijgen alleen mar deze lunch in blessed camp en verder thuis niks meer, er waren ook wat kinderen die kwamen klagen van de honger voordat ze de lunch kregen, zo'n honger. Na dit gezien te hebben, zeg ik NOOIT meer dat ik honger heb, want werkelijk dat kennen wij ' Hollanders' niet!!WIJ HEBBEN GEEN RECHT VAN KLAGEN. Na de lunch ging de leraar Lennard , terwijl de kinderen aan het spelen waren, verzorgde hij een jongen die enorm veel last heeft van jiggers (= zandvlooien). Je kan het vergelijken met teken, maar het verschil is dat de deze in je huid kruipen na een dag. De Jiggers moeten uit de huid gesneden worden. De jongen probeerde zich sterk te houden, maar soms werd de pijn hem echt teveel en liepen de traantjes over zijn wangen of riep hij het zelfs uit... Morgen zullen we nog wel meer erge dingen zien, want het is dan medical day en worden de wonden verzorgt van de lepra slachtoffers en de jiggers bij de kinderen eruit gehaald. Rond 15.00 uur waren we klaar en liepen Nathalie en ik terug naar ‘huis'. Ik heb daar meteen een koude douche genomen, want ik was ontzettend vies, de douche is dan HEERLIJK.

WAT IK VANDAAG HEB GELEERD: LEREN WAARDEREN WAT WIJ ALLEMAAL HEBBEN, POLE POLE, WAT BETEKEND RELAX EN WONDER BIJ WONDER HOE GESTRESST IK VAAK THUIS BEN, HEB IK HIER HELEMAAL NIET, NA ALLES WAT IK HIER ZIE EN VAST NOG WEL MEER, MAAR BEN NU MOE EN MIJN INSPIRATIE IS WEG, dus ik stop er nou mee.

Mombasa

Jambo allemaal.

Gisteren eindeijk aangekomen, om 7 uur stond ik op het vliegveld van Mombasa. Peter mijn begeleider stond me al op te wachten, hij brachtme naar z'n woning waar ik ook zal overnachten, Nathalie(de belgische vrijwilligster) kwam een paar uur later aan. In die tussentijd heb ik het broertje van Peter, mejaque(geen idee hoe je het schrijft

) Nederlands geleerd, dat wilde hij graag; hij heeft heel veel woorden en korte zinnen opgeschreven, erg leuk, ze vonden het ook erg leuk dat ik een beetje Swahili kon praten. De huishoudster van de fanilie, die daar ook in woont, bracht thee en eten, maar omdat ik me erg beroerd voelde heb ik het maar niet geprobeerd. Vervolgens een uurtje op bed gelegen om bij te komen, maar kon niet slapen, om kwart over 10 kwam Nathalie, eindeijk ontmoette we elkaar. Nathalie was ook er moe. Peter vroeg of we zin hadden om de city tour te doen, wilde we wel graag doen, maar omdat we zo moe waren, hebben we eerst een paaruur gelegen, maar ook die paar uur hielpen niet, we bleven moe. Om 14.00 uur begonnen we met de citytour. We gingen met de matatu naar de stad, de matatu is een busje die erg hard rijdt en net zo hard weer op de rem trapt om mensen erin te latendit was goed voor m'n maag die al erg veel last had, ik was super misselijk, maar is goed gegaan. We zijn eerst naar de bank gegaan om te pinnen, daarna wat gegeten, Nathalie en ik namen patat(was lekker, maar door m'n misselijkheid was het erg moeilijk om te eten), vervolgens zijn we naar een parkje geweest en toen naar de zee. Daarna gingen we nog naar de supermarkt en toen terug naar het huis van Peter, Nathalie en ik wilde vroeg naar bed, doordat we werkelijk doodmoe waren, kan me niet herinneren dat ik ooit zo moe in m'n leven ben geweest. We moesten eerst nog een poos wachten op het eten, Hierna zijn we aar bed gegaan, we vielen allebei meteen in slaap en hebben ons vanmorgen iets verslapen, maar dat was gelukkig geen enkel probleem oftewel hakuna matata. Nathalie en ik lagen in bed en hadden allebei een beetje een dip, natuurlijk door de vermoeidheid. Rond 10 uur gingen we naar ons gastgezin. Hier vonden we het super en we voelden ons al weer wat beter. Onze mama voor 6 weken is echt super, vanmiddag zijn Nathalie en ik even naar het strand gelopen, zit op een paar meter afstand. Nu gaan we eten en ik stop ermee. Morgen ga ik verder!!!!!!

BEY BEY