Eind verslag

Hallo allemaal,

Morgen is m'n laatste dagje, is een raar gevoel. Het is een geweldige tijd geweest hier met mooie en minder mooie ervaringen. Mijn gastouders zijn echt een familie geworden van me en zal ze erg gaan missen

Morgen ga ik trakteren op blessed camp. Cake en de kinderen krijgen er allemaal een speeltje bij en dan zal ik afscheid van de kinderen en de leraar moeten nemen. Deze week hebben Nathalie en ik tekeningen gemaakt die we aan de muur gaan hangen. Hier hebben we op elk A4tje een letter opgezet met een tekening erbij b.v de A for Apple. Dan kunnen de kinderen ook zien wat de leraar bedoelt met de woorden die hij zegt bij elke letter. De kinderen kunnen het wel zeggen, maar hebben er w.s. niet zo'n goed idee bij wat het werkelijk is. Nu kan de leraar het dan aanwijzen. Morgen gaan we de tekeningen ophangen. Verder was er vandaag medical day maar de verpleegster Mary was niet aanwezig w.s. door het enorme slechte weer. Het regent hier de hele week al verschikkelijk. 2 studenten van de medical school namen de medical day over. Vandaag was er ook een Nederlandse dokter aanwezig om even te kijken. Ze zag de wonden van de lepra-patienten en er waren wonden bij, waar ze van vertelde dat die in Nederland worden los gesneden om vervolgens schoon te maken en vervolgens krijgen ze antibiotica. In blessed camp word er om de wond een beetje gesneden, betadinezalf erop en een gaasje en klaar is Kees. Uiteindelijk is de kans aanwezigdat ze eraan overlijden. Bij de medical day was een oud vrouwtje die een paar dagen geleden een keer vroeg ofwe wat van suiker voor haar mee konden nemen, vandaag vroeg ze erna of ik eraan gedacht had. Ik had een pak koekjes in m'n tas zitten en heb die aan haar gegeven. Ze was er verschikkelijk dankbaar voor. Ondertussen waren de medical studenten met haar wonden op haar voet bezig en soms gaf ze pijn aan en ik wreef dan over haar rug heen om steun te bieden en dan glimlachte ze naar me. Erg vertederend. Ik praatte met andere vrijwilligers over het verwijderen van de jiggers bij de kinderen, ik vertelde ze dat ik me daarin absoluut niet bekwaam in voel, omdat ik bang ben dat ik het alleen maar erger maak voor ze. Ik heb van een paar mensen gehoord, als je de jiggers niet op de juiste manier eruit snijd dat de eitjes kunnen achterblijven en dan alleen maar erger wordt. Samen besproken dat ht eigenlijk heel goed zal zijn als er een protocol zal komen over hoe je ze moet verwijderen, maar het nadeel is, is dat er niks over bekend is. Op internet staat er zelfs helemaal niks over, dus eerst zal zo'n jigger helemaal onderzocht moeten worden. De vrijwilligster die er nu zit voor een paar maanden is een verpleegkundige en ik hoop dat zij er iets in kan betekenen, maar dat zal heel lastig worden.Het was deze week lastig op blessed camp door al dat regen, veel kinderen kwamen niet en de kinderen die er wel waren verveelde zich enorm, door het slechte weer konden ze niet buiten spelen en moesten ze zich allemaal binnen in een kleine ruimte zich vermaken, dus het was een behoorlijke chaos. De nieuwe school schiet al aardig op, de kans is groot dat ze hie in December kunnen beginnen, dan zal er een flinke verbetering plaats vinden. Ik het medical gebouwtje komt een doktor, dus dat is geweldig. Wat ik hier vooral geleerd heb is: pole pole= rustig aan, dus collega's, als ik terug kom handel ik naar pole pole haha.........hope for the best, prepair for the worst...........een boel geleerd over het geloof CHRISTEN.........dat elk mens iets goeds heeft en je hier op moet richten.........dat je mensen op wie je kwaad ben, altijd moet vergeven..........dat je warm eten gerust 5 keer kan opwarmen..........zo zullen er ongetwijfeld nog wel meer dingen zijn maar kan er even niet opkomen. Een paar dingen wat ik echt niet zal missen is de matatu en de vele mannen die je willen, ook al moet ik er nog maar een dagje van genieten, want thuis heb ik dat niet meerVERDER WIL IK JULLIE ALLEMAAL BEDANKEN VOOR HET VOLGEN VAN M'N SITE EN DE MENSEN DIE REACTIES HEBBEN GEPLAATST, DIT GAF ME STEUN EN PLEZIER OM TE LEZEN!!!!! IK ZAL DE MEESTE VAN JULLIE BINNENKORT WEL WEER ZIEN. DEZE ERVARING ZAL IK NOOIT VERGETEN. Morgennacht om 4 uur vetrek ik vanuit m'n gastfamilie naar de luchthaven in Mombasa. Mijn gastouders en Nathalie gaan met mij mee, dus dat is super. Ik zal zaterdagavond laat thuis komen.

DOEIDOEI Liefs Sharon

Malindi

Hallo allemaal,

Iedereen bedankt voor het feliciteren!!!!

Vandaag terug gekomen uit Malindi, was heerijk. Een mooi hotel.

Nathalie en ik gingen afgelopen zondag naar Malindi toe, waar ook een paar vrijwilligers zaten die ik de dag ervoor met het snorkelen had ontmoet. Hun vroegen of ik zin had om ook naar Mailindi te gaan en dan in een hotel verblijven voor een paar dagen. Hier had ik wel erg veel zin in. Overlegt met Nathalie en zij had er ook wel zin in. De andere vrijwilligers zaten eral dus die avond zijn we naar ze toe gegaan. Hun gaven aan de telefoon aan dat het een kamer voor 5 personen was en zag er mooi uit en was goedkoop, maar zo achteraf wel bleek, kan dit (bijna) nooit samen gaan. Nathalie en ik kregen een kamer met een verschikkelijk bed. We waren allebei moe van de reis die 4 uur in beslag nam en doken op bed, we krakte er bijna doorheen. Het bed stonk en het matras was zo soorgelegen dat we de planken er doorheen voelde. Na een poosje echt niet te kunnen slapen, hebben we besloten het bed op de gond te leggen. Jeetje wat een rotnacht. Nathalie en ik besloten om toch een beetje luxe op te zoeken en op zoek te gaan naar een ander hotel. De andere vrijwilligers bleven wel. We hielden een tuk tuk aan en vroegen aan de man achter het stuur of hij ons naar een mooi hotelletje wilde brengen. Eerst kwamen we aan bij een hotel, waarbij het zwembad niet eenswater had en het gebouw er wat verpauperd uitzag. We besloten omop zoek te gaan naar een ander hotel enwe zeiden tegen de man van de tuk tuk dat het wel wat luxe mag zijn en wel wat mag kosten. Hij stopte bij een super deluxe resort en hij reed weg. Bij de reeptie gevraagd wat het kostte per nacht, dit was 120euro, nou dat werd hem toch echtniet. De volgende tuk tuk man bracht ons naar een supermooi hotelletje en een goede prijs. Hier hebben we een paar daagjes het heerlijk gehad. Lekker eten, lekker bed, lekkere douche. Vanmorgenheeft het personeel van het restaurant ons tafel heel mooi versierd voor m'n verjaardag.Nu zijnwe weer terug in het gastgezin wat ook weer erg fijn is. Mama Jane en papa Allan vonden het weer erg fijn dat we terug waren, want de avonden vonden ze zonder ons te stil. Ik heb een mooie kaart van m'n gastouders gekregen. We zijn de hele week nog vrij, want de kinderen op blessed camp hebben een paar dagen vrij omdat ze examen hadden en nu even rust hebben. Dus morgen nog even zien wat we gaan doen en het weekend. Volgende week nog 1 weekje naar blessed camp en dan zit het er al weer op.

Liefs mij

Safari

Hallo allemaal,

Afgelopen zaterdag vertrok mama Jane naar mombasa voor haar werk. Ze bleef hier tot donderdag. Ze had examens over malaria en iets over zwangerschap. Elke avond belde ze even om te vragen hoe he gaat en te zeggen dat ze ons mist. Nathalie en ik paatte urenlang met papa Jane. Dit is echt een hele wijze man. Nu ga ik beginnen over de safari.

Dinsdag 27 september: Om 7 uur 's ochtends moesten Nathalie en ik in Mombasa zijn. Om kwart over 3 ging de wekker. We vertrokken samen met papa Alan, om half 5 naar Mombasa. Papa Alan is leraar. Hij staat 6 dagen per week, ontzettend vroeg op, om eerst te studeren en rond half 5 naar Mombasa te vertrekken, vervolgens is hij pas rond 20.00 uur weer thuis. Ik snap niet hoe een mens dat kan volhouden. En op zijn enige vrije dag, de zondag kan hij ook niet uitslapen, want dan gaat hij naar de kerk. Rond 6 uur waren we in Mombasa. Papa Allan moest even op zijn school zijn om wat te brengen. Wij gingen met hem mee. Er waren al heel wat studenten in school en waren erg met papa Alan aan het lachen, w.s om ons(de mzungu's), die zien ze niet vaak in school. Allan vertelde dat hij een student heeft die in school overnacht, omdat hij dakloos is. Zijn ouders zijn gestorven toen ze op een veerboot zaten en die zonk. Toen Allan klaar was op school gingen we naar de bank om te pinnen en vervolgens naar de supermarkt waar we Bongo de safariman zouden ontmoeten. Bongo bracht ons naar de locatie waar zijn kantoor is, hier hebben we hem betaald en kwam er een andere safariman die met ons de tour ging doen. Bongo kan dit niet meer omdat hij een operatie aan zijn maag heeft gehad en de wegen te ruw zijn, dat zal te pijnlijk voor hem zijn. Onze nieuwe chaffeur heet Gambo,een aardige rustige man. We reden ongeveer4 uur om aan te komen bi Tsavo East national park. Het park heeft eenarea van 13747 km. Super groot dus. De eerste dieren die we zagen waren de giraffen en er volgden nog veel meer dieren: struisvogels, gazellen, antilopen,pumba's, olifanten, zebra's, roofvogels en allerlei andere vogels en leeuwen. Helaas hebben we geen cheeta's en luipaarden gezien, dat komt omdat deze heel sluw zijn en zich niet snel laten zien. Rond lunch tijd arriveerden we in de lodge waar een heerlijkbuffet op ons stond te wachten. Daarna gingen we onze kamer bekijken. Een ruime kamer met 2 grote 2-pers. bedden een ee 1 pers. bed. Een grote badkamer met een WARME douche

waar ik die avond heerlijk van genoten heb. Om 16.00 uur moesten we klaar staan om te vertrekken voor een 2 uur durende rit door het prk om dieren te spotten. We zagen diemiddag voor het eerst de leeuwen, helaas wel van een afstand, maarja te dichtbij wil je ze waarschijnlijk ook niet hebben, want ze houden wel van mensenvleesVerder hebben we die middag heel veel olifanten van heel dichtbij gezien. Echt prachtig om ze zo in het wild te zien. Even later zagen we de Afrikaanse buffalo's, die echt heel groot zijn. Rond 18.00 uur waren we terug en hadden we weer een buffet, waar ik heerlijk van gegeten heb. Na het eten gingen we naar de kamer. Nathalie ging eerst genieten van de warme douche en ik ging een vriendin bellen. Onder het bellen zag ik vanuit het raam een giraffe lopen, slapen midden in de wildernis, echt mooi. Toen Nathalie klaar was heb ik bijna een half uur genoten van het warme water, wat kan dat toch fijn zijn, na ong. 3 weken alleen maar onder een ijskoude douche gestaan te hebben. Na het douchen ging ik lekker naar bed om te slapen, was erg moe van de rit en alle indrukken. Ik heb heerlijk geslapen die nacht. Om 6 uur ging de wekker en half 7 zaten we aan het ontbijt. Om 7 uur zouden we klaar staan om te vertrekken naar Amboselli. Dit was eenrit van ongeveer 6 uur, ik had gelukkig de tabletten bij tegen wagenziekte, want die heb ik elke dag nodig gehad. De wegen zitten vol hobbels en gaten. Ik werd hier wel erg slaperig van, zelfs in de safari vielen me deogen dicht, maar gelukkg geen belangrijke dieren gemist haha, Onderweg naar Amboselli zie je veel Masai dorpjes, echt met super kleine hutjes, dat mensen zo kunnen leven, daar kunnen we ons toch echt niks bij voorstellen, zonder enige luxe. De mannen hebben kleden aan, een mes en een stok bij zich, om zich te beschermen tegen wilde dieren en voor het jagen. Rond Lunchtijd kwamen we an in Amboselli, hier verbleven we in een tentenkamp. De tent zag er mooi uit. 2 fijne bedden, een toilet en weer een douche met WARM water. 's Middags hebben we even bij het zwambad gelegen en rond 16.00 uur zouden we weer klaar staan om te vertrekken voor een 2 uur durende safari.Onderweg zagen we een grote zwerm met vogels, echt een prachtig gezicht, verder weer een hoop dieren die we de dag ervoor ook gezien hadden. Rond 18.00 uur waren we weer terug voor het diner. Na het diner weer moe en voldaan naar de tent om te slapen, weer heerlijk geslapen. De volgende ochtend vertokken we om 7 uur weer naar Mombasa. Dit was een rit van ongeveer 9 uur. In Mombasa zelf was het super druk. De auto's gaan gewoon tegen de richting in om iedereen in te halen, onze chauffeur dus ook en ik maar denken, hoe kan dit goed gaan. Uiteindelijk waren we rond half 5 bij de supermarkt, waar Allan ook zal komen, om weer terug te gaan naar huis. Mama Jane was dezelfde tijd ook klaar om terug te gaan, dus met ons viertjes gingen we onderweg naar huis. Onderweg zagen we een matatu met allemaal deuken en een motor dwars over de weg staan. En een klein eindje verder een auto die in brand stond. Hier ws verder geen bandweer ofzo bij, door onze bus heen kon ik de warmte van de brand voelen, bij ons in Nederland zou de weg afgezet worden en er een brandweer bij zijn, maar hier helemaal niks. Alleen heel veel mensen die aan het kijken waren. Rond 20.00 uur was ik dan eindelijk thuis. Het was een super ervaring.

Vandaag even een dagje relaxen, het regent hier al de hele dag en dan wetend dat het in Nederland super weer is.....niet eerlijk!!!!! Dadelijk gaan we een filmpje kijken, is het echt weer voor. Het weekend hoop ik op mooier weer, om dan weer lekker nar het strand te kunnen of wat anders leuks. Zondag nemen Nathalie en ik mama Jane en papa Allan mee uit eten in een grot. Echt een heel mooi gezellig restaurant, voorde Kenianenis het heel duur. Ik heb op de kaart gekeken en het kost ongeveer 12 euro pp. Volgende week weer naar blessed camp. Jullie'Nederlanders' geniet van het MOOIE weer dit weekend!!!!!Dat ik hier in Afrika jaloers kan zijn op het Nederlans weer, eccht onbegrijpelijk toch?? Jullie horen weer snel van me

Weer medical day

Hallo allemaal,

Vandaag was het dan weer zover: medical day

Vanmorgen rond half 9 kwamen Nathalie en ik aan in blessed camp. Mary de vepleegkundige was er al, bij het zien van haar gezicht kreeg ik een lichte paniekaanval. Nathalie probeerde me gerust te stellen, maar ik had een gevoel dat ik meteen naar het toilet moest, maar een hol in de grond en waar het alles behalve lekker rook, lukte me dit niet en probeerde ik met diep in en uit ademenen het te verhelpen. Dit ging me niet helemaal lukken, ik was werkelijk bng voor het gecommandeer van Mary. Mary zei vanmorgen nog geen hello ofzo. Het eerste wat Mary tegen Nathalie en mij zei was ' take the bench outside' ja echt supervriendelijk. Hierna zei ik tegen Nathalie dat ik haar absoluut vandaag niet kan helpen en dat ik echt even een wandeling moet maken. Met Lennard de leraar overlegt en hij vond het geen probleem dt we even weg gingen. Nathalie ging met me mee, ze wilde zelf ook absoluut weg bij Mary. We wandelden samen naar de nieuwe school. De nieuwe school begint nu echt ergens op te lijken en als ze met dit tempo doorgaan heb ik er vertouwen in dat het in December af kan zijn. Het is wel heel zwaar werk voor de bouwvakkers, alles moet met de hnd worden gedaan, de stenen worden door iemand de hele dag aangegeven. Ik heb zo'n steen opgetild, maar jeetje wat was dat ding zwaarIk weet als m'n zussie dit leest, zal ze denken ' haha, mijn zussie is gewoon slap in de armen' wat ook wel waar is. De school krijgt een receptie, een eigen kantoor voor de leerkracht(en), 2 klaslokalen en toiletten en dat te bedenken dat er nu een heel klein schooltje is met heel veel kinderen van de leeftijden 5 t/m 12 en 1 leraar. De leraar Lennard hoopt dat, als de nieuwe school klaar is, dan ook een nieuwe leraar er bij aangenomen kan worden. Dit zijn namelijk wel de plannen. Er is ook een gebouw gebouwd voor de medical. Ze doen het nu op een bankje onder een boom. Hier wordt ook een dokter voor aangenomen en Mary zal dan vertrekken. Zoals het eruit ziet komen er veel verbeteringen aan te komen. Laat de sponsors maar komen, want er worden zulke goede dingen voor gedaan. Morgen gaan Nathalie en ik, Rahab ( een Afrikaanse dame van 27, echt super aardig, die ook vrijwilliger is van blessed camp) helpen met planten. Dit is bij de nieuwe school. Vandaag zijn de nieuwe bankjes aangekomen in het schooltjede leraar en de kinderen waren super blij. De mensen die me geld hebben gegeven, HARSTIKKE BEDANKT. Verder heb ik van sponsor geld een klein bedrag aan de leraar gegeven, zodat hij met z'n koor naar een zangwedstrijd kan, wat 24 uur rijden is. Hij was super dankbaar, de normaal zo rustige man, was super enthousiast. Verder ga ik nog verf kopen om de bankjes een leuke kleur te geven. Volgende week dinsdag gaan Nathalie en ik op safari voor 3 dagen. We hebben met de safariman overlegt of we de Killimanore konden zien van dichtbij en dit was gelukkig mogelijk, we verblijven dan in Amboseli, waar je ook Masai dorpen kan bekijken. De Killimanjore is trouwens een enorm grote berg in Tanzania. Dus een leuk vooruitzicht. Die week erna ben ik jarig en pakken Nathalie en ik waarschijnlijk een hotel om even te relaxen, een cocktailtje drinkenOp mijn verjaardag is er ook geen school, want de kinderen hebben een paar dagen ervoor examen en hebben dan 2 daagjes vrij en dat houdt in dat Nathalie en ik ook lekker vrij zijn. Na de safari horen jullie wel weer van me.

Medical day

Hallo mijn trouwe lezers,

Het was vandaag dan zover......MEDICAL DAY. Ik was hier erg benieuwd naar, maar 1 ding kan ik je vertellen, ik vond het verschikkelijk!!!! De verpleegkundige Mary, waar ik van verwachtte dat ze me het zou leren, viel me tegen.Ze commandeerde alleen maar en legde niks uit.Ik werd vandaag erg geconfronteerd hier met de manier van denken. De eerste patient was een oude vrouw die slachtoffer was van lepra. Mary (de verpleegkundige) behandelde haar wond met water, waar desinfecterend middel in zat, daarna een beetje poeder erop en vervolgens de wond afdekken met een kompressor en verband. Mary zei dat ik de volgende wel kon doen, dit heb ik gedaan, dit was een man met een groot gat in de voet en dode huid eromheen, Mary pakte een mesje en gaf het aan mij en zei 'you can cut' zonder er verder iets bij te vertellen. Ik probeerde een stukje huid eraf te snijden, maar voelde me gewoon slap worden, maar toch doorgezet. Op een gegeven moment Mary er toch maar bij gehaald, om te vragen of het goed was wat ik deed, maar het lijkt hier gewoon niet uit te maken of je het goed doet of niet. Ik had er werkelijk helenaal genoeg van. Mary pakte het mesje van me op een gegeven moment en ging voor m'n neus bezig te snijden in de voet. De voet van de man lag op m'n schoot. Ik werd steeds misselijker. Toen het snijden gedaan was heb ik er poeder op gedaan en verbonden. De volgende man stond al weer te wachten. Bij deze man hoefde ik gelukkig niet te snijden, alleen te verbinden. De oude mensen kunnen geen woord Engels, maar ze vinden alles best. Ik zit gewoon in hun huid te snijden met een onzeker gezicht en het lijkt hun niet te interreseren. BIJZONDER. Het is wel leuk dat de mannen een radio mee nemen met medical day en zitten op het bankje te swingen. Nathalie moest een oudere vrouw masseren, ook zonder precies te weten hoe. Het voelde echt vandaag of je gewoon aan je lot wordt overgelaten. Toen de oude mensen klaar waren, moesten de jiggers van de kinderen verwijdert worden. Ik heb mijn eerste jigger eruit gesneden bij een een klein jongetje, ook zonder verdere uitleg. Het jongetje wees naar de plek waar de jigger zat en ik maar snijden. Ik zie namelijk erg moeilijk waar de jiggers zitten. Het jongetje had heel veel jiggers. De leraar Lennard ging de voeten behandelen. De leraar was een klein beetje boosop de jongen, dat hij zoveel jiggers had, dit kan namelijk voorkomen worden, als hij de hele dag ook inde hut waar hij woont de schoenenaan houdt en elke avond voor het slapen gaan z'n handen en voeten wast. De moeder is hieroveringelicht. Het lijkt voor ons zo simpel, maar voor hier is het blijkbaar erg moeilijk.Nadat de jiggers verwijdert waren, zaten er nog 8 kinderen met kleine wondjes. Deze werden behandelt met water met desinfecterende middel en zalf of poeder. Donderdag weer medical day

Ik hoop dat dat beter gaat lopen dan vandaag. Ik ga m'n best weer doen. Misschien gaat het wel wennen.

Nu even een verhaaltje over wat ik het weekend heb gadaan. Dit was een stuk leuker. Zaterdag ben ik met Nathalie en mama Jane naar Mombasa gegaan om eerst te pinnen en dan naar halow park te gaan. Onderweg moet je op een gegeven moment op een veerboot waar auto's en heel veel voetgangers opgaan, om aan de overkant te komen. Dit duurt een kwartiertje. Totaalwaren we ongeveer 2.5 uur onderweg.Om te pinnen viel niet mee. Na eindelijk een bank gevonden te hebben, konden we onze trip vervolgen. Ik had namelijk geen rooie cent meer. Halow park is echt mooi, het is een soort kleine dierentuin midden in de bush. Hier leefde enorme grote schildpadden. Die lopen gewoon los rond. Een schildpad geaaid onder de kin. Voelde erg ruw, hij leek het erg fijn te vinden, als je dat deed, ging hij helemaal met z'n koppie omhoog. Zie foto's. Ik heb zelfs daar giraffen gevoerd.Daarna zijn we ergens wat gaan eten en toen weer terug. Op de veerboot was het de terugweg verschikkelijk druk. De mannen worden van de vrouwen en kinderen gescheiden om op dde veerboot te gaan. De mannen duwen daar namelijk eg hard. Toen de we konden gaan lopen kwamen uiteindelijk toch de mannen en vrouwen bij elkaar, er werd toen nog verschikkelijk geduwd. Dit vond ik echt supe eng. Met honderde mensen samen de veerboot opgaan is geen pretje. Om je heen hoorde je vak muzungu, wat blanke betekend. Ik werd echt bang hiervan, bang dat ze me gingen beroven, maar gelukkig was dit niet het geval. 2 uur later was ik blij dat ik weer thuis was. Doodmoe ging ik naar bed. Zondag zijn Nathalie en ik naar 40 thieves in Ugunda gegaan, om lekker te genieten van het mooie weer. De knappe masai man heeft nog een poosje bij me gezeten. Het was gezellig, maar voor mij alleen gezellig. 's avonds kreeg ik een smsje dat hij verliefd op me geworden is en of ik misschien in de toekomst zijn masai vrouw wilde zijn

haha nee geen zorgen, mijn familie die dit nu leest, ik ga niet met hem trouwen of wat dan ook. Heb hem duidelijk gemaakt, dat dat niet mogelijk is. Zien jullie mij al in de bush bush waar geen haarlak te koop is en geen spiegels zijnIk kom dan en een hutje te wonen haha. De terugweg was niet zo leuk oor me in de matatu. Nathalie zat voorin en ik helemaal ahterin. Ik zat eerste instantie even lekker alleen, vervolgens kwam er een man naast me zitten die erg naar alcohol stonk. Hij zei tegen me dat hij mij fijn gezelschap ging houden. Ik zei 'oke' maar verder niks, hij begon te zeggen dat ik egoistisch was, omdat niet met hem praatte en hij werd steeds bozer en ik steeds banger, maar liet me niet kennen. Hij begon aan me te zitten en toen werd ik pislink. Ik schreeuwde tegen hem ' don't toch me again, then you have a big problem' hij schrok hier blijkbaar van en hield zich wat gedeister, de mannen zijn hier niet gewend dat vrouwen tegen hun ingaan. Gelukkig stopte tien min. later de matatu en moesten we overstappen. Hier kon ik gelukkig rustig zitten. Volgende week dinsdag en woensdag ga ik met Nathalie op safari, erg veel zin in. Dit was het dan weer voor vandaag. Morgen een rustige dag op blessed camp hoop ik. Gewoon even fijn spelen met de kinderen.

Eindelijk weer een verslag

Hallo allemaal,

Hier dan eindelijk weer een verhaal.......sorry dat jullie zo lang moesten wachten. Ik heb nu de tweede week er al weer bijna op zitten. Ik begin erg aan de gewoontes hier te wennen, zowel de geiten die zelfs in het appartementen complex (waar ik nu tijdelijk woon)van de trap af komen rennen en bleren. De eerste paar keer schrok ik me kapot, als opeens een geit langs je heen rent, de apen die heel dicht bij je komen, rare insecten, de geur op straat en van de mensen, het constant jambo, mambo zeggen tegen iedereen die ik tegen kom, de snelle matatu's(busjes), het voedsel. Dus voor de mensen die een beetje zorgen maakten, doe dat alstjeblieft niet. Ik heb het hier echt naar m'n zin en voel me zelfs heel veilig hier. Soms is het net of ik beroemd ben, veel kinderen willen me aanraken en zijn dan helemaal blij als ze dat gedaan hebben. UIt een school waar ik langs moet lopen om naar blessed camp te lopen, roepen ze zelfs mijn naam, Nu weten ook bijna alle kinderen op blessed camp mijn naam. Van hun blijft erg moeilijk voor me. Die namen zijn ook zo lang en moeilijk. Maarja ze nemen me dat gelukkig niet kwalijk.

Even doorlopen wat ik afgelopen weekend heb gedaan: Zaterdag ben ik met mama Jane en Nathalie naar Ukunda geweest. Ik wilde de trip beginnen met te pinnen, maar dit lukte niet. Gelukkig was Nathalie die me geld kon lenen. Ik moet dus helemaal naar Mombasa wat ongeveet 2,5 uur duurt om geld te pinnen. Vervolgens gingen we naar de 40 thieves strandbar, waar je lekker op een luie bank in de zon kon gaan zitten, nou ja dat van die zon was dan de bedoeling, maar helaas er was weinig zon

wel hebben we er erg van genoten. Ik ging lekker even in de zee zwemmen en omdat ik de enige ben die kan en durf te zemmen, heb ik altijd iemand die op mijn tas kan passenNathalie heeft een slechte ervaring op dt gebied en durft het niet meer en mama Jane heeft nooit kunnen zwemmen. Hier in Afrika leren ze dat niet. Er kunnen maar heel weinig Afrikanen zwemmen. Ik heb aangeboden om het haar te leren, maar ze durft het echt niet. Ze vindt het wel super om naar zwemmende mensen te gaan kijken. We hebben daar wat te eten besteld, ik een pizza en mama Jane en Nathalie een broodje hamburger met frietjes. Dit eet mama Jane normaal nooit, omdat het veel te duur voor haar is, dus hebben Nathalie en ik haar eten betaald. Je zag mama Jane er echt van genieten. Ze kon alleen alles niet op en wilde dit eigenlijk wel graag. Een paar uur later gingen we naar de supermarkt om flink wat boodshappen in te slaan. Nathalie en ik hadden erg behoefte aan chocola. Dit hebben we dan ook flink ingeslagen. Voor het donker wilden we thuis zijn, maar we waren al wat aan de late kant. Het werd net donkerr toen we aankwamen, maar met mama Jane heb ik me geen seconde onveilig gevoeld. De mensen hier hebben respect voor haar en kennen haar allemaal.

Zondagochtend zijn Nathalie en ik met mama Jane naar de kerk gegaan. Dit was in een oud kaal gebouw. De priester begint met bijbel les. De priester zegt dan een zin op en de mensen geven hier dan hun mening over. Dit duurde erg lang. Het was in het Swahili, dus Nathalie en ik verstonden er niks van. Naar een poosje begon de priester te preken en ging gewoon zijn mobiel af en hij keek hier rustig op. Ik kreeg ontzettend de slappe lach, mama Jane moest om me lachen maar snapte niet helemaal waarom. Voor hier is het heel normaal dat de mobiel vaak afgaat en of je nou zit te eten, te praten of wat dan ook, er wordt altijd opgenomen. Bij ons in Nederland is dat eg onbeleefd, maar hier dus niet. Na de preek begonnen ze met zingen. De muziek werd echt hard gezet en de mensen begonnen te zingen. Het waren mooie liederen, maar ook dit duurde erg lang. Tussendoor liepen er elke kinderen of volwassene de kerk in of uit. Het was een leuke beleving, maar Nathalie en ik vinden 1 keer genoeg. Verder hebben we de zondag binnen gezeten, want het regende veel die dag.

Maandagochtend waren Nathalie en ik al klaar om naar blessed camp te gaan. Er zal medical day zijn en was hier al best nerveus voor. Ik heb namelijk gezien bij een kleine jongen hoe de jiggers(zandvlooien) eruit worden gehaald en dit is geen petje. Er wordt met een mesje de huid wat open gemaakt en vervolgens de jigger eruit gepeuterd. Ik wil dit zelf graag kunnen, want er zijn maar weinig mensen die dit doen en veel kinderen die er last van hebben. Maarja we werden door Lennard de leraar gebeld, dat de matatu's in staking waren en ze dus niet reden en dat dat de reden was dat hij en de verpleegkundige niet kon komen en wij een dagje vrij waren. Ik vond dit eigenlijk niet zo fijn, want ondanks dat ik het dood eng van, wilde ik het wel graag leren en dat ging die dag dus niet gebeuren. Nathalie en ik zijn die dag weer naar Ukunda gegaan. We zijn naar een hotel gegaan en daar een dagkaart gekocht om lekker bij het zwembad te relaxen in de zon, die ook die dag eerst niet aanwezig was. Met die dagkaart konden we ook onbeperkt eten en drinken. Het was een leuke dag. Ik kwam ik contact met Nederlandse mensen die in dat hotel verbleef. We waren gezellig aan het kletsen over Kenia en wat ik hier doe. Ik vertelde ze van blessed camp en de arme kindjes. Op een gegeven moment kwam Thea een lieve leuke Nederlandse vrouw met een boeken wat geld erin om te sponsoren voor blessed camp. Dit vond ik zo super. Dit was van haar en haar man. Zo zie je maar hoeveel goede mensen er ook zijn, ht boek wat ik heb gekregen heb ik al uit. WAT EEN SUPER BOEK WAS HET. Verder heb ik daar 2 coctails gedronken. Deze waren super sterk en voelde naar 2 coctailtjes al behoorlijk teut

De brman was Nathalie en mij aan het versieren en wilde ons terug naar huis brengen. Hij bleef behoorlijk aandringen en bleef maar vertellen dat we hem kunnen vertrouwen. Ik zei tegen hem dat we dat absoluut niet doen. Op een gegeven moment hield hij gelukkig op. Hij is de eerste man die ik opdringerig en irritant vond. Rond 17.00 uur gingen we weer terug om voor het donker thuis te zijn. De matatu stopte en was al erg vol. Toch propte Nathalie en ik erin omdat we ook niet wisten hoe laat de volgende kwam en echt oor het donker terug wilde zijn. Na een kwartiertje begon de matatu een raar geluid te maken en e kwam rook in de matatu. Iedereen stapte snel uit. De motor was denk ik verzopen. Het stonk verschikkelijk. 1 ding wist ik zeker......DIE KAN NIET MEER RIJdEN. We stonden langs de kant van de weg te wachten. Als enige blanke voelde ik me nog steeds niet onveilig, maar was toch wel blij dat een kwartiertje later een bus kwam, want was wel bag geweest als het donker was geweest, want het werd al een beetje schemerig. Om 18.30 uur is het hier namelijk donker. Ik was uiteindelijk blij dat ik thuis was.

Dinsdag ging ik weer naar blessed camp. Die nacht helaas verkouden geworden. Ik denk van de tocht die je heb als je in de matatu zit. Het was weer fijn om de kinderen te zien. Ik heb weer fijn met de kinderen gevoetbald. Sommige kinderen noemen me zelfs Sharon bal. Na de lunch moesten de jiggers er van een jongetje die er heel veel last van heeft weer uitgehaald. Lennard begon hiermee. Ik hield ondertussen z'n kleine broertje en hij zelf bezig. Ik pakte mijn mobiel en ging liedjes met ze luisteren en Jabil, ik dacht eerst dat hij zo heette maar hij heet Jabiri maakte graag foto's met mijn mobiel. Soms gaf ik ze tussendoor een snoepje. Jabiri ging hier heel lang op zuigen om zo lang mogelijk er van te kunnen genieten. Jabiri en zijn broer Vincent zijn echt heel arm, heb ik in me vorige verhaal geschreven. Het duurde erg lang voordat Lennard klaar was met de jiggers en de wonden te verzorgen. Rond 17.00 uur gingen Nathalie en ik weer naar huis. Lennard had al eerder gezegt dat we mochten gaan, maar dat deden we niet. Het was fijn om deze kinderen wat af te leiden. Lennard was hier heel erg dankbaar voor, terwijl het voor mij niet meer dan vanzelfsprekend was.

Woensdag een rustige dag op blessed camp gehad. De kinderen beginnen aan me gewend te raken en hangen en trekken ook niet meer zo aan me, wat wel heel fijn is. Sommige kinderen zitten echt in m'n hart en sommige kinderen vind ik erg moeilijk. Er zijn een paar kinderen die echt heel ondeugend zijn. Ze schoppen en slaan en zijn altijd aan het klieren. Maarja die heb je natuurlijk overal.

Vandaag zal er weer medical day zijn, mar ook dit ging weer niet door; omdat de verpleegkundige niet kwam opdagen. De wonden van de lepra patienten en de jiggers van de kinderen worden hierdoor alleen nog maar erger en wat dan ook pijnlijker voor ze zal zijn om te behandelen. Vanmiddag naar de nieuwe school gekeken die wordt gebouwd, maar dit zag hetzelfde uit als op de foto die ik van een andere vrijwilligster gezien heb. Dus hier is nog veel werk te doen. Gisteren heb ik van geld wat ik van mensen heb gekregen bankjes gekocht voor de kinderen om op tte zitten. Nu zitten ze met hun knietjes op de grond te schrijven, wat natuurlijk na een poosje pijn gaat doen, wanneer de bankjes klaar zijn kunnen ze daar mooi op zitten als ze gaan schrijven. De bankjes die nog gemaakt worden, worden lager dan de bankjes die er nu zijn, zodat de hoge bankjes dan als tafl dienen. Als ze klaar zijn wil ik verf kopen om ze een leuke kleur te geven. Lennard de leraar mag van mij kiezen welke kleur het moet worden. Lennard is echt super blij met de bankjes. Hij il echt het beste voor de kinderen. Als de nieuwe school klaar is, is het ook de bedoeling dat er en 2de leraar aangenomen wordt. Het zijn ook echt teveel kinderen voo 1 leraar. De kinderen krijgen echt veel te weinig aandacht bij hun schrijven en alles, waardoor het moeilijk wordt om ze het goed te leren. Ik hoop echt dat de organisatie een sponsor vinden om dit te regelen of meer mensen die elke maand wat geld overmaken. Vandaag na de lunch lagen er behoorlijk wat bonen en rijst op de grond, ik zag de kinderen het pakken en opeten. Het blijft moeilijk om te zien dat de kinderen echt eten tekort komen en dat die lunch voor veel kinderen het enige is wat ze krijgen. Daar kan ik maar niet aan wennen. Ik stop er nu mee. Ik weet niet waneer mijn volgende verhaal is, maar jullie horen weer van me.

blessed camp dag 5

Hallo allemaal,

Vandaag een kort verhaaltje.

Vanmorgen weer naar blessed camp geweest, met de voetbal onder m'n arm liepen we een eindje om met de matatu te gaan. We waren iets te laat, omdat we nog druk met mama Jane aan het kletsen waren. Onderweg vonden zowel de volwassenen en de kinderen de bal erg leuk. Ze wilden de bal allemaal hebben, maar niemand die er ook maar aan kwam. De man van de matatu wilde de bal, maar ik zei dat die voor de kinderen is en hij zei ' ik heb ook veel kinderen'

Wel grappig, ik heb er helaas geen 1000 bij me. Een goede voetbal kost hier 3000 shilling en dat is 30 euro, dus dat ik erg veel geld, vooral voor de mensen hier. 1 voetbal ga ik geven aan papa Allan. Hij is nou voor een week weg, hij is in Nairobi voor examen om z'n master te halen. De kinderen vonden de bal helemaal super en sommige konden echt goed voetballen, ik wilde met ze meedoen, maar hier ben heb ik van afgezien, die kinderen zijn echt ontzettend snel en ik met m'n rare knieen en oude lichaamHet was in ieder geval weer een fijne dag en heb me weer super vermaakt. Op de terug weg kregen we regen, het werd werkelijk super benauwd. Nu is het heerlijk, was net met mama Jane even bananen aan het kopen en ik had zelfs een beetje kippenvel, ik ben nu al aan de warmte gewend, ook al weet bijna iedereen wt van koukleun ik ben, dus het zal jullie ws niet zo verbazen. Nu wacht ik weer op het eten, heb behoorlijke trek, we kijgen nudles met ei en groenten. Morgen gaan Nathalie, mama Jane en ik naar Ukunda om lekker naar het strand te gaan, lekker eten en naar de supermarkt. Nathalie en ik gaan dan producten kopen om voor mama Jane te gaan koken. Dus ben benieuwd wat ze daar allemaal hebben. ws. tot morgen!!!!!!

dag 4 mombasa

Vandaag zal medical camp zijn, maar dat ging niet door, omdat verpleegster Mary afwezig was.Ik heb vandaag weer veel met de kinderen gespeeld en hetzelfde jongetje wat gister veel om me heen hing en in slaap viel, kwam vandaag weer vaak bij me, hij wilde dan graag door me opgetild worden en viel dan vervolgens in slaap, als hij in slaap gevallen was legde ik hem op een kleed in het schooltje en hij sliep hier dan verder, dit was af en toe ook erg fijn, want ondanks dat de kinderen daar echt weinig wegen werd het op een gegeven moment wel zwaar(had thuis al gevraagd of m'n fysio mee wilde gaan, maarja daar had ze geen tijd voor helaas

). Zodra hij wakker was klom hij weer bij me op schoot en als er andere kindjes om me heen hingen, wilde hij die weg duwen, ik moest regelmatig tegen hem zeggen 'hapana' wat nee betekend. 's ochtends beginnen de kinderen in het schooltje met het alfabet op te noemen, dit doen ze dan om de beurt en alle kinderen zeggen het dan na, er worden ook veel liedjes gezongen, onder het zingen kijken ze je dan met volle trots aan, net of ze allemaal willen zeggen ' kijk hoe goed ik kan zingen'. Rond 11 uur hebben de vrijwilligers en de leraar pauze, er wordt dan voor je afrikaanse thee en droge boterhammen klaar gezet, de thee vind ik echt niet lekker(is met melk en thee) en de meeste die dit lezen weten dat ik echt niet van thee houd, maar het was gelukkig geen probleem dat ik dat niet dronk, onder de pauze aan Lennard(de leraar) gevraagt of het jongetje Jabil, kwam net pas op de naam, er zijn zoveel moeilijke namen dat ik het meteen weer vergeet, of hij weinig aandacht thuis kracht, omdat hij zo om me heen hangt, Lennard gaf aan dat dat hoogstwaarschijlijk het geval zal zijn, wantz'n vader is gestorven en de moeder is erg kreupel. Maar ik vind het eigenlijk wel heel erg lief als hij zo om me heen hangt en me knuffelt, ik vind het echt een schatje, maar dat zijn alle kinderen. Van een jongetje Kifundu die z'n naam heeft verandert naar ' Vincent' ( Vincent is een vrijwilliger geweest in blessed camp, waar hij erg gek op was) wordt elke werkdag zijn jiggers verwijdert, Lennard was hier ongeveer 2 uur mee bezig. De luch was vandaag ugali(maispap), Nathalie en ik kregen dat ook, maar we hebben maar een paar happen gegeten, we vonden het echt niet lekker. Na de lunch de borden opgeruimd en de restjes wat nog op Nathalie's en mijn bord lagen, werd meteen door heel veel kinderen opgegeten, ze vochten hier om, maarja iets bij voor te stellen als het voor veel kinderen de enige maaltijd is. Rond 15.00 uur gingen Nathalie en ik naar huis, we hebben vandaag toch maar de matatu genomen, we zijn nogal moe vandaag, toen ik thuis was weer lekker de douche genomen en het wordt elke dag m'n haren wassen, want de kinderen vinden m'n haren erg interessant en zitten er vaak doorheen te rossen. Mama Jane is nu Chapati aan het maken, het is iets van deeg, tomaten, uien en bonen. Ben benieuwd hoe het smaakt, dus ik ga zo lekker eten. Ik probeer er nog een paar foto's op te zetten, maar het lukte net niet dus even afwachten. Tot snel!!!!